De Muur in Onderwijsland

Het geven van onderwijs is vrij...
(Art 23 tweede lid, Grondwet)

Onze dochter Sterre heeft handicaps. Daardoor is het voor de Nederlandse onderwijswereld vanzelfsprekend dat Sterre niet wordt toegelaten op een reguliere school. Maar ook het speciaal onderwijs zegt niet toegerust te zijn om onderwijs te geven aan (kinderen als) Sterre. (zie conclusies en aanbevelingen rapport OB3-groep (2000) en het Manifest onderwijs aan zeer laag functionerende kinderen (2008)).

Er lijkt een consensus te bestaan dat er dan voor leerlingen als Sterre dan maar helemaal geen onderwijs hoeft te bestaan. In Nederland hebben schoolbesturen het voor het zeggen. De minister kan hoog of laag springen, scholen kunnen verwijzend naar artikel 23 uit de Grondwet alle overheidsbemoeienis naast zich neerleggen. Het parlement moet, bij het bij haar ontbreken van een visie op een alternatief het bij pappen en nathouden houden en het de minister vooral niet lastig maken. Luisteren naar ouders doen scholen en overheden alleen als ze er zelf belang bij hebben.

Sterre heeft ondanks bovenstaande constatering vanaf haar vierde jaar tot nu (2008) toe toch steeds op een school gezeten. Vier jaar was dat een speciale school, de eerste twee en de laatste zeven jaren was dat op reguliere scholen.

Het zoeken en vinden van een school was extreem moeilijk. Er gingen veel weigeringen aan toelating vooraf. Ondanks mooie woorden als "Ieder kind heeft recht op onderwijs" of  "Geen kind tussen wal en schip" is de praktijk toch dat de onderwijswereld niets te maken wil hebben met gehandicapte leerlingen en dat het Nederlandse systeem van wetgeving, jurisprudentie, toezicht en zelfregulering die scholen daarbij niets in de weg legt.

Uiteindelijk heeft de Raad van State bepaald in twee uitspraken (voor Thiandi en voor Sterre) dat scholen mogen weigeren en dat rechters in Nederland zich niet met de reden tot weigering bemoeien. Gehandicapte kinderen hebben in het Nederlands stelsel van wetgeving en uitvoeringspraktijk geen recht op onderwijs. De Staatssecretaris bevestigde dit nog eens in haar brief eind 2007, waarin zij bovendien nog stelt dat er ook op grond van internationale verdragsbepalingen geen recht op onderwijs bestaat voor gehandicapte kinderen:

Het recht op onderwijs in de mensenrechtenverdragen bevat geen harde expliciete juridische basis voor kinderen met een beperking om onderwijs te volgen zoals andere kinderen dat kunnen. Evenmin bestaat er een verdragsbepaling op Europees of mondiaal niveau die de overheid verplicht om speciaal onderwijs aan te bieden of regulier onderwijs mede geschikt te maken voor kinderen met een beperking

Recentelijk (okt 2007) verscheen het boek "Van wie is het onderwijs?" en werd er over deze vraag gedebatteerd. In het debat werd vastgesteld:

Er is een gat tussen wat de samenleving/de politiek belangrijk vindt en wat er in scholen gebeurt. Het gesprek tussen alle betrokkenen in de school over waar de school voor zou moeten staan, wordt namelijk niet gevoerd


Wij hebben er genoeg van in Nederland. Vanaf september 2005 gaat Sterre naar voortgezet onderwijs in Londen. De prietpraat in Nederland over "van wie het onderwijs is" wordt geterroriseerd door de discussie over de vrijheid van onderwijs en inderdaad in de verste verte niet over waar de school voor zou moeten staan.

Sterre en wij (ouders) willen dat Sterre naar een reguliere school gaat. Daar hebben wij een reden voor.

Lees over de aanmeldingen en de trieste stand van zaken in het Nederlandse onderwijs dat vaak zegt integratie van gehandicapte leerlingen een goede zaak te vinden maar alle deuren dicht gooit als er zich echt een gehandicapte leerling voor hun school aanmeldt :

op een speciale school (1993-2007)

op een basisschool (1999-2002)

op een school voor voortgezet onderwijs: het IVKO (2004-2005)

op alle openbare (7) scholen voor voortgezet onderwijs is Amsterdam (2005-2007)

op een praktijkschool (2005-2006)


In september 2007 dienen wij een klacht in tegen de Staat der Nederlanden bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg. In oktober 2008 verklaart het Hof de klacht evenwel niet-ontvankelijk. (zie dossier Straatsburg)